O mnie

Do trzeciego sektora trafiłem okrężną drogą. Zaczynałem w sektorze prywatnym, gdzie uczyłem się swojego zawodu i tego, jak rozwiązywać konkretne problemy. Wraz z upływem czasu rosło moje poczucie zagubienia.

Odnalazłem się dopiero w kulturze. Najpierw w Zamku Królewskim, później na Karowej, w końcu w fundacji. Zauważyłem, że to, czego nauczyłem się wcześniej, ma w nowym kontekście zupełnie inny sens. Newsletter, posty, identyfikacja wizualna, te same czynności, ale zamiast sprzedawać produkt, otwierają komuś drzwi. Do wystawy, do warsztatu, do spotkania. To odkrycie zmieniło podejście do mojego życia zawodowego. Od tamtej pory wiedziałem, że moja przyszłość wiąże się z trzecim sektorem, bo dzięki temu codziennie mam energię do pracy.

Najbardziej lubię w pracy moment, w którym abstrakcyjny cel zamienia się w konkret. Komunikat ma trafić do osób z niepełnosprawnością wzroku, więc siadam do alt-textów i prostego języka. Konferencja ma zgromadzić 250 osób z dziewięciu krajów, więc rozpisuję ją w Excelu na czynniki pierwsze. Wystawa potrzebuje publiczności, więc piszę newsletter, składam grafiki, ustawiam reklamy. Lubię to rozkładanie i składanie z powrotem. Lubię, gdy dane mówią coś, czego nie widać gołym okiem.

Dostępność stała się elementem mojej pracy dzięki projektowi Warsaw Vision. Okazało się, że to nie jest dodatkowy moduł, tylko zupełnie inny sposób myślenia o każdym tekście, każdej grafice, każdej stronie. Kiedy raz zacznie się projektować z myślą o osobach z różnymi potrzebami, trudno wrócić do starych nawyków.

Kulturoznawstwo i studia miejskie na Uniwersytecie Warszawskim nauczyły mnie kilku cennych rzeczy, z których korzystam na co dzień. Najważniejsze jest samodzielne, krytyczne myślenie. Lubię szukać powiązań między rzeczami, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą wiele wspólnego. Często stamtąd biorą się rozwiązania.